Wyznanie dziewczyny: „Boję się spać, bo inaczej zobaczę TEGO mężczyznę w moich snach!”

Od dzieciństwa Ketli pamięta koszmarne sny, których głównym bohaterem był lekko łysiejący mężczyzna o sztucznym uśmiechu i przerażającym spojrzeniu. Z biegiem lat mężczyzna ten coraz częściej pojawiał się w snach dziewczyny. „Doprowadza mnie to do szału! Kim on jest? Dlaczego nie daje mi odpocząć?” – to tylko niektóre z dręczących pytań Ketli.

Źródło obrazu: www.thisman.org

„Pamiętam, że miałam chyba jakieś 9 lat, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam tego mężczyznę we śnie. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie robi niczego bezpośrednio przerażającego, jak to się ludziom śni w koszmarach. Zazwyczaj po prostu siedzi lub stoi i patrzy na mnie” – Ketli (23) opisuje, jak spojrzenie mężczyzny wywołuje u niej dreszcze w snach. „Trudno to wytłumaczyć innym. Moi znajomi też pytają mnie, dlaczego tak się wściekam z powodu czegoś, na co po prostu patrzę, ale nie potrafię opisać tego uczucia. Ten mężczyzna jest jak samo zło!” – obawia się dziewczyna, bojąc się, że znów zrobi sobie krzywdę.

Nie jestem jedyny!

Chociaż mężczyzna nawiedzał sny młodej dziewczyny od dawna, Ketli dopiero w 2009 roku dowiedziała się, że nie tylko ona śniła o tym samym. „Na estońskich portalach informacyjnych zaczął pojawiać się artykuł ze zdjęciem tego mężczyzny i historią o tym, że setki ludzi na całym świecie widzą go w snach każdej nocy. Szczerze mówiąc, kiedy to przeczytałam, rozpłakałam się z ulgi. Myślałam, że tylko ja mam z nim problem”. W rzeczywistości sporo osób, które rzekomo widziały tego mężczyznę, miało o nim piękne sny. Niektórzy nawet się zakochali. Ketli wie to wszystko, ponieważ przeprowadziła wiele badań. „Niektórzy nawet rozmawiali z nim w snach, ja nie byłam w stanie tego zrobić”.

„Jest nawet strona w internecie, gdzie ludzie mogą dzielić się swoimi snami i doświadczeniami związanymi z tym mężczyzną. Według niej, mogę powiedzieć, że u większości ludzi wywołał on więcej negatywnych emocji, choć są też tacy, którzy uważają go za boga, który pojawia się w snach. Nie wierzę, że Bóg kazałby mi drapać się po twarzy i wyrywać sobie włosy” – mówi Ketli, opowiadając, jak w jednym ze snów mężczyzna patrzył na kobietę tak długo i stoicko, że wydawała się oszalała i zaczęła się okaleczać. „Nie mogłam znieść tego spojrzenia” – mówi cicho. „Wiem, że brzmię jak szalona, ale tak nie jest! Potrzebuję tylko pomocy i jasności co do tego, kim jest ten mężczyzna i czego ode mnie chce” – obawia się Ketli, obawiając się, że to może być sam szatan. Moi rodzice już nie wierzą, że wszystko ze mną w porządku, ale też chcą, żebym skądś szukała pomocy.

Idź do wariatkowa!

Zrozpaczona kobieta zgłosiła się do psychologa w wieku 16 lat. „Po prostu się ze mnie śmiali i chcieli mnie umieścić w szpitalu psychiatrycznym. W końcu dostałam tylko tabletki nasenne, a lekarze uznali, że ich zadanie jest skończone. To był najstraszniejszy moment w moim życiu” – dziewczyna z przerażeniem opisuje, jak silne tabletki nasenne uwięziły ją w snach. „Znasz to uczucie, kiedy budzisz się z koszmarnego snu? Po prostu się nie obudziłam! Potem miałam te sny, że ten mężczyzna stał w kącie pokoju i bardzo powoli zbliżał się do mnie. Jakieś 2 mm na raz. I był coraz bliżej i bliżej, a ten sen zdawał się trwać wiecznie” – Ketli ociera łzę, wspominając horror. W końcu jęki dziewczyny przez sen obudziły jej ojca i to on uratował Ketli przed tym, który natychmiast do niej podszedł.

„Z tego powodu byłam zmuszona wrócić do domu. Właściwie wyjechałam, mając 19 lat. Zamieszkałam z chłopakiem i mieszkaliśmy razem przez półtora roku. Możecie zgadnąć, co nas trzy razy rozłączyło” – mówi Ketli, wyjaśniając, jak jej narzeczony uważał, że Ketli mówi to wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę. „To spowodowało poważne napięcie w naszym związku, ponieważ potrzebowałam jego wsparcia, a nie braku zaufania”. I tak para się rozstała. „Mieszkałam sama w naszym mieszkaniu przez kolejne dwa miesiące, a potem wróciłam do domu. To było po prostu przerażające” – opisuje kobieta, opisując, jak nie spała w nocy, bojąc się zasnąć. „W końcu byłam jak żywy trup. W pracy ludzie pytali mnie, co się ze mną dzieje. Miałam niebieskie i opuchnięte oczy, a umysł zmęczony. Bałam się, że umrę z wyczerpania, ale bardziej bałam się mężczyzny moich marzeń!”

Nagłe przypadki zdrowotne

„Kiedy pierwszy raz powiedziałam o tym rodzicom, byłam jeszcze mała i myśleli, że to po prostu zwykły koszmar. Przez kilka lat w ogóle im o tym nie mówiłam, czułam wstyd, a może nie wiem… Ale kiedy już o tym powiedziałam, nadal czułam, że mama mi nie do końca wierzy. Radziła mi też iść do lekarza, ale cóż, to mi wcale nie pomogło. Myślałam nawet o samobójstwie” – przyznaje dziewczyna, mówiąc, że niedowierzanie, bezsenność i lęk przed nocami dręczyły ją okropnymi myślami. Teraz stara się ich nie myśleć.

„Ze stresu zaczęły mi wypadać włosy, a codzienne bóle głowy były dość powszechne. Moi znajomi zaczęli się ode mnie dystansować. Nie jestem tym zaskoczona, wszyscy myśleli, że zwariowałam. Nie miałam innego wyjścia, jak im uwierzyć i pójść do lekarza. W 2010 roku skierowano mnie na leczenie i był to najgorszy okres w moim życiu” – mówi kobieta, opowiadając, jak silne środki uspokajające sprawiły, że ta energiczna kobieta stała się ospała, paranoiczna i przygnębiona. „Nie żebym nie miała już tych dolegliwości, ale ich leki wpłynęły na mnie i było jeszcze gorzej. Na szczęście udało mi się wyjść z tego w ciągu miesiąca. Diagnoza brzmiała: depresja i lęk. Tyle z estońskiego systemu opieki zdrowotnej…”. Ketli obwinia ją za to, że nie otrzymała pomocy w związku ze swoim problemem.

Kochanie, nie mogę ci pomóc!

Oprócz typowych psychologów, psychiatrów i lekarzy rodzinnych, Ketli zwrócił się również do jasnowidza, na przykład: „Myślałam, że może ma mi coś do powiedzenia, że dlatego mi się pokazuje, ale jasnowidz powiedział mi wprost: kochanie, nie mogę ci pomóc. Według niego opętał mnie demon i chciał 3000 koron w starych pieniądzach, żeby go stamtąd wypędzić. Nadal wydawało mi się to bezsensownym rabunkiem i nie zgadzałam się z tym. Wtedy miałby więcej odpowiedzi, ale nie”.

„Zwykle udaje mi się dobrze przespać noc mniej więcej raz w tygodniu, a to trwa maksymalnie pięć godzin” – wyjaśnia przestraszona dziewczyna, dodając, że nawet jeśli nie widzi w swoim śnie konkretnego mężczyzny, jej sen i tak jest niespokojny i ma wrażenie, że cały czas czuje na sobie jego wzrok.

„Czasami naprawdę chciałabym mieć prześladowcę albo kogoś, kto naprawdę istnieje, bo wtedy mogłabym przynajmniej pójść na policję. Teraz wszyscy się ze mnie śmieją. Już nawet nie odważę się zwrócić do kogokolwiek z moimi problemami” – mówi Ketli, wyjaśniając, jak narzekanie na moje problemy na forach jej zaszkodziło. „Straciłam przez to kilka potencjalnych prac” – uważa. „Pracodawcy wpisują moje nazwisko w Google i od razu klasyfikują mnie jako wariatkę, ale tak naprawdę jestem bardzo dobra w tym, co robię” – mówi, zdając sobie sprawę ze swojego poziomu projektantki.

Proszę o pomoc.

„Nie mam już wielu przyjaciół. Myślą, że szukam uwagi czy czegoś w tym stylu. Po co miałabym wymyślać taką straszną historię? Tysiące ludzi na świecie widziało go w snach, więc dlaczego mi nie wierzą?” – oburza się dziewczyna.

„Próbowałem nawet skontaktować się z innymi wizjonerami, ale niestety ich odpowiedzi były lakoniczne. Mówią, że ich doświadczenia są inne, nie wiem, co przez to rozumieją”. Ketli mówi również, że według psychologów mężczyzna przedstawiony na rysunku jest po prostu „przeciętny” i dlatego jego rysy twarzy są znajome wielu osobom. Ketli w to nie wierzy. „Nigdy nie widziałem takiego człowieka na własne oczy” – upiera się.

Choć młoda kobieta nie odważa się publicznie ujawnić swoich obaw pod pełnym imieniem i nazwiskiem, wciąż ma nadzieję, że artykuł przyniesie jej trochę spokoju. „Gdybym znalazła chociaż kogoś w Estonii, kto ma ten sam problem, byłoby trochę lepiej. Może dałoby mi to odrobinę nadziei, gdyby ktoś inny podzielił się swoimi doświadczeniami?” – ma nadzieję.